Gazete Güneş

“Az çocuk dedik, yarını da eksilttik”

Bir zamanlar kalabalık sofralarımız vardı. Gürültülü, neşeli, hayat dolu… Her evden çocuk sesi yükselirdi. Şimdi ise sessizlik daha baskın. Sokaklar genişledi ama oyunlar daraldı. “Az çocuk iyidir” dedik, hesap ettik, plan yaptık…

Ama bir şeyi unuttuk: Geleceği.

Bugün geldiğimiz noktada sadece sayılar düşmedi; umut da azaldı. Nüfus istatistikleri kuru bir veri gibi görünse de aslında bir toplumun aynasıdır. O aynaya baktığımızda gördüğümüz şey sadece azalan doğum oranı değil, aynı zamanda daralan hayallerdir.

Eskiden çocuk, bereketti. Şimdi ise çoğu zaman “yük” gibi görülüyor. Ekonomik kaygılar, şehir hayatının sıkışmışlığı, gelecek endişesi… Hepsi birer gerçek. Ama bu gerçekler, bizi başka bir gerçekle yüzleştiriyor: Yarınları inşa edecek olan nesli kendi elimizle azaltıyoruz.

Daha az çocuk, daha az üretim demek. Daha az çocuk, daha az fikir, daha az enerji demek. Bir ülkenin gücü sadece bugünüyle değil, yarına hazırladığı insan kaynağıyla ölçülür. Biz ise farkında olmadan bu kaynağı kurutuyoruz.

Bir başka çelişki de burada başlıyor. Bir yandan “çocuklarımızı koruyalım, iyi yetiştirelim” diyoruz, diğer yandan onların sayısını azaltıyoruz. Oysa mesele sadece “kaç çocuk” değil, “nasıl bir gelecek” meselesidir.

Bugün ekonomik zorlukları konuşuyoruz, haklıyız. Ama yarın bu zorlukları aşacak olanlar kim olacak? Üretecek, çalışacak, savunacak, geliştirecek olan kim? Sayılar düştükçe, bu soruların cevabı da daralıyor.

Belki de yeniden düşünmenin zamanı geldi. Çocuğu bir maliyet kalemi gibi görmekten vazgeçip, bir değer olarak hatırlamak gerekiyor. Çünkü çocuk sadece bir aileye değil, bir ülkeye doğar.

Kısacası mesele basit ama derin:
Biz “az olsun” derken, aslında yarını eksilttik.

Ve şimdi asıl soru şu:
Eksilen sadece çocuk sayısı mı, yoksa geleceğe olan inancımız mı?

Sürç-i lisan ettiysek affola; niyetimiz her daim hayır.

Hoşça kalın, esen kalın...